Nie pozwolę Ci wyjść

Ostudzona bliskość – jak dwa kubki zapomniane na stole: stoją obok siebie, ale herbata już dawno ostygła. Wydaje się, że nadal jesteśmy razem, ale w rzeczywistości to tylko dyżurny sen ramię w ramię. Słowa stają się ostatnią próbą zatrzymania, gdy uczucia już rozpadają się w popiół. To bolesne, przykre, ale mimo wszystko brzmi stanowczo – jakby przyznaniem przed samym sobą, że dalej będzie tylko cień i puste echo, jeśli nie powiem wszystkiego do końca.