pogo

Tutaj blask klejnotów sąsiaduje z cieniem ulic, a setki tysięcy wydane na ubrania i łańcuszki nie brzmią jak przechwałki, ale jak zbroja chroniąca przed przeszłością. Rytm przytłacza jak ryk silnika w nocy, a w tym ryku słychać zarówno zmęczenie, jak i ekscytację – nie można upaść, zbyt drogo kosztowało wzniesienie się na szczyt.

Patetyczne wersy mają posmak ironii, jakby sam bohater rozumiał: pieniądze, kamery, tańce to tylko dekoracje, a prawdziwa stawka to wytrzymałość i zespół, który wspiera go od tyłu. Pozornie chodzi o blask, a tak naprawdę o to, jak nie pozwolić sobie na powrót do miejsca, gdzie było się„broke as hell”.