move it along

Miłość okazała się nie dramatem, ale czymś w rodzaju przedłużającego się najmu sąsiada, który nie zamierza się wyprowadzić. Na początku wydaje się to nawet zabawne, ale potem zaczynasz zauważać, że hałasuje, zajmuje miejsce, przeszkadza w oddychaniu. I już chcesz machnąć ręką:„Dziękuję, wystarczy, drzwi są tam”.

Zamiast łez – lista odmów i uczucie ulgi, gdy w końcu zwalnia się miejsce. Trochę złości, trochę ironii i ani odrobiny żalu. Taneczny rytm, który brzmi jak tabliczka na ogrodzeniu:„Dalej nie ma przejścia. Move it along”.