Кугульта

Pierwszy pełny bak, kupiony za pieniądze zarobione na budowie, droga z wybojami i radio, które grało głośniej niż rozsądek. Wtedy wystarczyło pięćset rubli, żeby poczuć się dorosłym, i jedno spojrzenie, żeby zapomnieć o wszystkim. Po latach te same ulice witają już inną osobę: z samochodem, moskiewskimi planami i obcymi dziećmi w historiach. Ale wystarczy zobaczyć znajome oczy – i znów ma się szesnaście lat. Te same ławki, sąsiedzi, którzy gapią się na samochód, i serce, które pamięta trasę lepiej niż jakakolwiek nawigacja. Muzyka o tym, jak czas leci, a wewnątrz wydaje się, że nic się nie zmienia.