iama

Zimowe powietrze nie przypomina tutaj zasp i płatków śniegu – jest ostre, przytłaczające, wysysa ostatnie siły, jakby samo zimno postanowiło urządzić sobie sparing. Sekunda – i wszystko się zmienia, obietnice rozpływają się szybciej niż para na mrozie, a dzień znów zamienia się w noc.

W powietrzu unosi się zmęczenie i niekończące się„jutro na pewno zacznę”, ale serce wciąż szuka iskry: uśmiechu, dobra, czegokolwiek ciepłego w lodowym kręgu. Brzmi jak taniec cieni, ale pod nim kryje się uporczywa tęsknota za światłem.