21

Jakby ciepły wieczór nagle zmienił się w pustkę wyłączonego ekranu. Wydaje się, że światło nadal świeci, ale już nie ogrzewa. Marzenia sypią się jak papierowe gwiazdki ze starych plakatów, a pozostaje tylko dźwięk – pulsujący, gorący, podobny do oddechu samego czasu. Jest tu lekka tęsknota za dwudziestoma jeden latami i gorzka ironia: to, co najlepsze, pozostało w pamięci telefonu. Ale w tych popiołach nadal jest ciepło – to samo„heat”, które nie pozwala całkowicie ostygnąć.